Temel olarak çocuk hazır olmadıkça tuvalet eğitimine başlanmamalıdır. Çocuğun bu eğitime hazır olup olmadığının belirlenmesi için bazı yetenekleri kazanması gerekir. Bunlar:
1-Mesanenin fizyolojik olgunluğunun belirtileri: büyük miktarlarda idrar yapmak, birkaç saatliğine kuru kalmak, işeme ihtiyacının farkında olmak.
2-Motor gelişim:yürüyebilme,oturabilme.
3-Bilişsel gelişim: dil becerileri ve iletişim çabası.
4-Sosyal beceriler :giyinme,soyunma,taklit.
Gelişimin bütün bu yönleri aynı zamanda olgunlaşmaz, bu nedenle 2 yaş öncesi tuvalet eğitimine başlanmaması uygun olur. Bazı çocuklarda bu olgunlaşma daha erken olur, belirli bir eğitime gerek kalmadan çocuk, idrar ve dışkısınıhaber vermeye başlar.
Bunların yanısıra çocuğun mizacı da tuvalet eğitimini etkileyecektir.

Tuvalet eğitimine başlarken çocuğa tuvalet sürecini anlatmak, tanıtmak gerekir. Anne veya babanın çocuğuyla birlikte tuvalete gitmesi, hatta kakasını göstermesi ve bunun korkulacak bir şey olmadığının anlatılması,tuvaleti tanıtması önemlidir .
Mümkünse çocukla birlikte hatta onun seçeceği, bir tuvalet aparatı, bu lazımlık veya mevcut tuvalete takılan bir adaptör alınmalıdır.
Çocukla birlikte tuvalete oturulabilir, sevdiği oyuncağını yanına almasına izin verilebilir. Bu süreçte hemen tuvalete çiş veya kaka yapması beklenmemelidir.
Oturduğu tuvalet aparatında ayakları yerden kesiliyorsa mutlaka ayakaltına destek konulmalıdır. Ayağın zemine değmesi hem güven duygusu oluşturur hem de mesane ve bağırsakların boşalmasına yardımcı olur.
Tuvalet eğitiminin verileceği ortam ve zamna önemlidir.Çocuk, anne için uygun olan bir zamanda değil ,kaka ve çişinin gelebileceği zamanlarda tuvalete oturtulmalıdır. Ebeveynler , çocuğun rutin yaşamını izleyerek uygun zamanı ayarlayabilirler. tuvalete götürürken koşullanma olması için çiş,kaka gibi bazı kelimeler tekrarlanabilir. Çocuk tuvalette  kısa süre oturtulmalıdır. Eğer başarılı olunursa bu başarıyı destekleyici bir tutum alınmalıdır. Tuvalet alışkanlığı kolayca öğretilemezse , bu başarısızlık olarak değerlendirilmememli ve çocuğu kabul etmiyormuş, ona küsülmüş, kızılmış gibi bir davranış göstermekten kaçınmalıdır.
Çocuğun tuvalet zamanları belli olmuyorsa sabah kalkınca , akşam üstü, akşam yatmadan önce, öğlen uykusundan önce gibi belirli zamanlarda denenebili. Önceleri çocuk oturağa günde 4-5 defa oturtulabilir, aralıklar sonradan genişletilebilir. Tuvalet eğitiminde acele ediliyormuş veya ısrar ediliyormuş gibi hissettirilmemelidir.Her zaman sakin yaklaşılmalıdır.
Tuvalete gitmenin doğal bir süreç olduğunu hissetirin. Evin içinde günlük hayatta tuvalet eğitimi ile ilgili çok konuşmayın. Su içmek, yemek yemek gibi tuvalet yapmanın da günlük bir olay olduğunu anlatın.

Tuvalet eğitimi verilirken temizlik ve hijyen ve konusunda da eğitim vermek gerekir. Tuvaletini tamamladıktan sonra nasıl silinmesi,temizlenmesi gerektiği, tuvalet kağıdı kullanımı ve sifonu çekmesi öğretilmelidir. El yıkama alışkanlığı mutlaka kazandırılmalıdır. İlgisini çejecek renkli ve sevdiği çizgi film karakterinin resminin olduğu sabunlar kullanarak çocuğu teşvik edebiliriz.

Erken tuvalet eğitimi (2 yaş altı) kronik kabızlık ve enkoprezise (dışkı kaçırma) neden olabileceği için bundan kaçınılmalıdır. Ayrıca daha sonraki dönemlerde güven kaybı, içine kapanıklık ya da aşırı mükemmeliyetçilik gibi psikolojik sorunlara da neden olabilir. Anne ve babaların dikkat etmesi gereken ana faktör çocuğun hazır olmasıdır. Çocuklar çişini ve kakasını yapmadan önce ebeveynleriyle ilişki kurup kısa bir süre tutabiliyorlarsa , bu hazır oldukları anlamına gelir. Tuvalet eğitimi süreci pozitif pekiştirme ve düzenli tuvalet zamanlarından oluşur. Tuvalet eğitimi sürecinde tuvalete oturma korkusu veya bez kullanılmadığı dönemlerde yaşanan kazalar gibi küçük engeller sakin ve anlayışlı bir şekilde karşılanmalı ve destek verilmelidir.
iPhone’umdan gönderildi